سلام ..

خوب ما کم کم داریم جمع می کنیم .. میریم .. میریم یه جای دور .. یه جای تاریک یه جای خشک و بی روح .. آخه دیگه احساسی نمونده واسه تر و تازه بودن ..

به امید موفقیت هر چه بیشتر شما دوستان .. تو زندگیتون ..

یعنی اون روزی که اون شتر میاد دم خونتون نفس راحت بکشید .. شاید این آرزوی خیلیا باشه ..

اگه کسی آدرس جدیدمونو خواست بهم میل بزنه ..

بابای دوستان ..

 =====

البته بعدش نمی دونم چطور ولی یه بار که از خدا خیلی شاکی بودم بازم مهدی امیری رو آپ کردم ولی دیگه الان مدت هاست که زیر غبار زمان مونده

وبلاگ دارک لاور رو ۲ مهر ۸۳ با این متن شروع کردیم ...

سلام ..

خوب ما اومدیم اینجا ...

اینکه چرا اومدیم ... یا قبلا کجا بودیم یا بعدا کجا میریم .. اهمیتی نداره ...

حتی معلوم نیستت تا کی اینجاییم .. ولی مهم اینه که قبلا یه داستان

 می نوشتیم .. که حالا میاریمش اینجا .. بقیشم سر فرصت می نویسیم ..

فعلا همین ..

بابای دیر ..

=

=====

وقتی می گم شروع کردیم معنیش این نیست که ما چند نفریم ! یعنی ما به خودمون احترام میزاریم..

بعد از اون توی دارک لاور گاهی حرف دل زدیم ! گاهی شعر نوشتیم گاهی ادامه داستانمونو نوشتیم ....

تا اینکه ۱۳ مهر ۸۵ با این متن از دارک لاور خداحافظی کردیم و رفتیم تو حسرت خونه الانمون

====

سلام به دوستان خوبم ...

خوب ما داریم واسه بار دوم اسباب و اثاثیه رو جمع می کنیم و میریم یه جای دیگه ...

هر کی خواست بدون کجا همینجا کامنت بزاره و بپرسه و ایمیلشم بزاره که بگم ...

البته اگه نیاین هم خوبه چون جایی که دارم میرم از اینجا تاریکتره ... هم تاریکه هم پر از حسرت ....

خلاصه اینکه از اینکه این مدت اومدید تو این خونه تاریکه ما ممنون ...

در خانه ما رونق اگر نیست ....

مهم نیست .....

بابای دوستان

====

سلام

خوبید ؟

راستش الان حس نوشتن نیست ... فقط اینجا رو واسه این ساختم که یه کم این افکار به هم ریخته رو سر و سامون بدم ....

و بعد از ۲ سال دوری از وبلاگ ها از یه جای جدید شروع کنم

فعلا بای تا بعد

====

حالا منظور از ۲ سال چی بوده نمی دونم ! شاید تاریخا قاطی دارن ؟!؟!؟!؟

دیگه حسرت خونه هم که همینجاست ...

گاهی شعر نقد کردیم

گاهی حرف دل زدیم

که ۳۶۰ رو راه انداختیم .. خواستیم از اینجا فاصله بگیریم که دیدیم ۳۶۰ قابلیت یک وبلاگ فارسی نداره واسه همین بعد از یک سال و نیم دوباره اینجارو با خبر فوت یکی از بستگان که خیلی غم انگیز بود راه انداختیم و رفتیم داستان دنیای من رو که قسمت اولشو تو ۳۶۰ نوشته بودیم آوردیم اینجا و قسمت دومشو هم اضافه کردیم ...

این بود بیوگرافی وبلاگیه ما ....

چند تا مورد

مسافر کوچولوی شهریور گفتی قالب عوض کنم که کردم با اینکه تخلصتو از من دزدیدی ! رجوع شود به داستان مسافر کوچولو و گل زیبا که تو ۳۶۰ نوشتم و به زودی میارمش اینجا

در مورد آپ کردن اینجا ... راستش من اصلا بلد نیستم بنویسم ! هیچوقت هم ننوشتم و می دونم افتضاح میشه نوشته هام

این چیزایی هم که تو وبلاگم نوشتم یا شعر های بقیه بوده یا ترشحات یک ذهن خطرناک که فقط دلم نیومده رو زمین بریزه .. وگرنه هیچوقت نشده بشینم و فکر کنم که الان باید آپ کنم و یه چیزی بنویسم...

خوب ما کم کم بریم

آهان یه چیزی یادم اومد

بد ترین فحشی که توی وبلاگ کسی می تونه به من بده اینه :

؛وبلاگ قشنگی داری به منم سر بزن؛

من تقریبا ۱۰ بار همچین مسجی رو پاک کردم 

و کسی که دوباره همچین مسجی بزاره عواقبش به عهده خودشه

والسلام نامه تمام

داستانی تو ۳۶۰ نوشتم که حالا قسمت دومشو نوشتم ! هر دوشو می زارم : 

--------------- 

دنیای من  Thursday May 29, 2008 - 11:08pm

دیروز خبر فوت همسر پسر عمم (حمید) رو دادند! خشکم زد ! یک خانوم جوان با ٣ تا بچه - یک خانم مهربون که فکر نمی کنم کسی باشه که کوچیکترین دلخوری ازش داشته باشه

مینا دختر بزرگشون الان دبیرستانیه - زهرا کوچولو وقتی بدنیا اومد که تهران بودند! الان باید راهنمایی باشه، پیش ما بزرگ شد - علی کوچولو هم سال دیگه میره پیش دبستانی !

صبح که از کاشمر برای درس دادن به کوسرخ می رفته تو راه تصادف می کنه! تو ماشین ٥ نفر بودند،‌تنها نفریه که فوت میشه ،‌راننده پاش میشکنه و بقیه سالمند!

چند سال تهران بودند ! مدتی خونه ما زندگی می کردند، خیلی دردناک بود برای هممون، نمی دونم چطور باید زنگ بزنم به پسر عمم، حتی نمی تونم تصور کنم الان چه غمی تو دلشه!

خیلی دلم گرفته ! این چه دنیاییه ؟ ١ ساعت قبل سالم و سلامت با خانواده خداحفظی کنی ! و یک ساعت بعد دیگه دستت از این دنیا کوتاه باشه !

خدایا ! یعنی ممکنه ماهم فردا صبح سالم بریم بیرون از خونه و دیگه بر نگردیم ؟ من اصلا آماده نیستم ! خیلی گناهکارم ! خیلی ! اونقدر که از توبه کردن شرم دارم! با خودم می گم یه کمی بهتر که شدم ! وقتی که روم شد دوباره برم پیش خدا، توبه می کنم ! ولی می ترسم که قبل از اینکه توبه کنم برم !

وقتی به مردن فکر می کنم همه تنم می لرزه ! یادم میاد که این دنیا خیلی کوچیکه ! یادم میاد که ما هم باید بریم یه دنیای دیگه که طولانیه - که لذتاش تموم نشدنیه و درداش همیشگی !

---------------------

بعد از مدت ها دوباره اومدم اینجا ! می دونم با یه متن غیر منتظره ! ولی حقیقتی که برای من خیلی تلخه و برای خیلی ها شیرینه ...

تصمیم دارم دوباره اینجا بنویسم نمی دونم وقت و حوصلشو دارم یا نه ! ولی برای غارنشینی مثل من یک دفتر سفید که توش بنویسم خیلی مفیده

راستی می گن فاتحه یک هدیه خیلی شیرینه برای کسایی که دستشون از دنیا کوتاهه

پس لطف کنید به هر تعدادی که می تونید فاتحه بفرستید برای اون مرحوم

می دونم شکست خوردم ...

همه می دونن که من باختم ...

ولی چیزی که نمی دونن اینه که تو کدوم بازی باختم

همه فکر می کنن چون قید زندگی انسانوار رو زدم و اومدم به چیزی دل بستم که رسیدن بهش محاله باختم

کاش می تونستم داد بزنم و بگم اگه یک کار تو زندگیم کردم که ازش پشیمون نیستم همین بوده.

من یه جای دیگه تو یه بازیه دیگه باختم .

وقتی اون کسی که یه روز دستمو می گرفت و دیگه همه غم هاش یادش می رفت، حالا دیگه غم های دیگه ای داره که با دست من فراموشش نمی کنه ....

وقتی اون کسی که یه روز خوشحال ترین لحظه هاش وقتی بود که با من بود ، حالا چیزای دیگه ای برای خوشحالی داره ...

وقتی اون کسی که یه روز ... یه روز ... یه روز ....

لعنت به این روز ها ...

لعنت به زمان ...

لعنت به ساعت ....

الان سال هاست که تو اتاقم ساعت ندارم. آخه تیک تاکش دیوونم می کنه...

من اگه از زندگی خوب (به قول آدمای این شهر) گریختم نباختم . بردم . آره بردم  ...

امروز که دیگه دستام یخ زده ، باختم ، مردم .. آره مردم ...

آره، این همون دست هایی هست که وقتی تو چله زمستون از موتور پیاده می شدم میگرفت تو دستشو می گفت "دستات گرمم می کنه" حالا دیگه آتیش هم نمی تونه گرمش کنه.

خدایا ! حکمت این دست هایی که به من دادی و می دونم، حکمت چشم ها رو می دونم، حکمت پاها رو می دونم. ولی حکمت این دل رو نمی دونم.

دلی که به خاطرش هم دنیامونو می بازیمو هم آخرتمونو.

خدایا! چند ماه بود اونقدر کارم زیاد شده بود که حتی فرصت گریه کردن هم نداشتم ...

ولی امشب می خوام جبران کنم،

آخه خدایا! خودت می دونی که طاقت خیلی چیزارو دارم ...

ولی این دیگه داره کمرمو میشکنه ...

خدایا از ما که گذشت! فقط خواهش می کنم با بقیه این کاریو نکن که با من کردی!

حالا دیگه تورو داشتن خیاله

دل اسیر آرزوهای محاله

غبارپشت شیشه میگه رفتی

ولی هنوز دلم باور نداره ...

آسمون از غم دوریت، حالا روز و شب میباره

دیگه تو ذهن خیابون، منو تنها جا میذاره

خاطره مثل یه پیچک، میپیچه رو تن خستم

دیگه حرفی که ندارم، دل به خلوت تو بستم